Üniversite Son Sınıf Öğrencisi Olma Sendromu

Üniversite son sınıf öğrencisi olmak mı insanları garipleştiriyor bilemedim. Gerçek hayata atılacak olmak mı bencilleştiriyor kişileri. Çok saçma sapan nedenlerle, gelecek kaygısıyla, anne- baba baskısıyla, bir ilişkide bir olmaktan korkmasıyla en sevdiğinin canını acıtması bundan mıdır?
Üniversite son sınıf öğrencisi olmak mı bunlara sebep olan yoksa büyüdüğünü fark edenlerin ulan ben büyüdüm artık kalp kırabilirim, mantık, aile gibi kavramlarla kendi kendilerine baskı yaratıp tüm dünyanın yükü omzumda hissi midir bilemedim. Bir üniversite öğrencisi son sınıfta ne yaşar neler yaşar diye bir soru sorduğumda kendime, etrafıma baktığımda veya aynaya baktığımda gördüklerim çok ilginç. Kendi kendime yaptığım öz eleştirimden çıkan sonuç ise daha ilginç. İnsanları yargılamaktan uzakta sadece kendisini düşünen birisi olmaya başlamış bir ben görmek çok iğreti geldi. Bugüne kadar savunduğum " bu dünyada sadece ben yokum, başkalarına da saygı duy" düşüncesinin yerini bambaşka şeyler almaya başladı. Sadece bireylere göre davranmak  hak edene hak ettiğini vermek, hak ettiğini göstermek şeklindeki davranışlarımı kendim bile sindiremedim. Ergenlik döneminin ardında girdiğim üniversite son sınıf öğrencisi sendromu bende bu şekilde etkisini gösterirken bir başka grupta aile baskısı, maneviyat tarzı şeylerle bambaşka boyutlara dönüşmeye başladı. Hani herşeyi bıraktım bir kenarı öğrencileri bıktıran bir sistemin karşısında nasıl duracağımızı şaşırmış durumdayız. Birşeyler yapıyoruz, hayallerimiz var ama , amalarımızda var . Ben mesela bulduğum her sınava giriyorum sınav sonuçları hüsran olsa da azmime şaşıyorum hayır vazgeçmek yok diyorum kendime bir hayalin var bunu yapacaksın. Deniyorum, deniyorum kendimi zorluyorum sevdiğim renkleri bir kenara bırakıyorum çalışıyorum ama sadece çalışıyorum. Kendimi kendime kanıtlamak için delicesine çalışıyorum. Sonucu ne olduğunu bilmiyorum ama daha sonuca ulaşmadan ruhumda yan etkilerini görmeye başladım. Kendi kendimi dinlemeye uzun zaman fırsatım olmamış bunu farkettim. Kendimi savaş meydanında gibi hissediyorum. Hani derler ya ekmek aslanın ağzında hepimiz ekmeği almaya çalışıyoruz ama ekmeği almak yerine aslana tekme tokat giriyoruz veya birbirimizle kavga ediyoruz. Böyle düşünceleri olan birileri elbet vardır biz böyle bir kısımız. Üniversite son sınıf öğrencisi olma sendromu çok başka belirtilerde göstermeye başladı. En azından 5 yıl sonrasında konuşulacak konular hayaller bir kenara bırakılıp konuşulmaya başlandı. İnsanlar ne yapmaya çalıştıklarının farkında değiller, başkalarının hayallerinin peşinden koşmaya çalışıyorlar belki bilerek belkide bilmeyerek. Bazılar çok korkak kendinden vazgeçiyor tüm herşeyden kurtulacağanı sanarak. Bir sürü şey var anlayacağınız. Cümleler bile toparlanmıyor. Üniverside son sınıf öğrencisi olmak bir sendrom ve bizler değişik belirtilerini gösteriyoruz. Beyin ölümümüz gerçekleşmeden üniversite bitmeli. . .